« مَوْقِف » به فتح و كسر قاف ، مصدر ميمى و اسم مكان مىتواند بود . « أسْمِعْها » به صيغهء امر از باب افعال است : شنوانيدن كسى الله تعالى را چيزى ، عبارت از استجماع شروط قبول الله تعالى آن چيز را است مثل « سَمِعَ الله لِمَنْ حَمِدَه » يا عبارت از خواندن است به روشى كه ديگرى نشنود يا به آهسته خواندن يا در خلوت خواندن . باء در « بِصَوتٍ » براى آلت است . صوت با تنوين و مضاف است . « الْحَزين » به فتح حاء بى نقطه و كسر زاء با نقطه : اندوهناك . يعنى : روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت : « بدرستى كه الله تعالى به سوى موسى بن عمران كه چون ايستادى نزد من براى نماز و مانند آن پس بايست ايستادن خوارِ نيازمند و چون خواندى تورات را در آنِ ايستادن و غير آن ، پس بشنوان مرا آن تورات به آواز كسى كه اندوهناك باشد از غم آخرت نه كسى كه اندوه را بر خود بسته باشد ( مثل رهبانيت كه در حديث سوم اين باب گذشت ) . هفتم أصل : قالَ رَسُول الله صلى الله عليه و آله و سلم : « لَمْ يُعْطَ امَّتي أقَلَّ مِنْ ثَلاثٍ : الْجَمالِ وَالصَّوتِ الحَسَنِ وَالحِفظِ » . شرح : « لَمْ يُعْطَ » به صيغهء مضارع معتلّ اللام ، مجهول باب افعال است . « امَّتي » مفعول اوّل و نايب فاعل است . « اقَلَّ » منصوب و مفعول دوم است . « الْجَمالِ » به فتح جيم و تخفيف ميم : خوبى آدم در صورت و در طبيعت ، و آن بدل در تفصيل ثلاث است . يعنى : گفت رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم داده نشد امت ما از كمتر از سه خصلت ، به اين معنى كه در هر زمان امامى از اوصياى من در ايشان هست كه جامع سه خصلت باشد « 1 » . اوّل : حُسْن صورت و .

--> « 1 » علامه مجلسى قدس سره در مرآة العقول ( ج 12 ، ص 501 - 502 ) براى اين حديث دو معنى ديگر ذكر كرده است كه شايد اصح از اين معنى باشد